بعد از انتشار بیانیه تحریم دو سالانه کاریکاتور که تا این لحظه بیش از صد و پنجاه نفر آن را امضا کرده اند، یادداشتها و کامنتهایی در نقد آن در سایت ایران کارتون منتشر شد. در تعداد زیادی از این پیغام ها این طور عنوان شده که انگار «پرشین کارتون» یک بیانیه نوشته است برای تحریم دوسالانه؛ بعد هم صد وچهل و خورده ای کاریکاتوریست را اغفال کرده اند که آن را امضا کنند! همه آن صد و چهل و خورده ای هم، از جمله من، فوری اغفال شده ایم و بیانیه را امضا کرده ایم! بعد که متوجه اهداف شوم پرشین کارتون شده ایم، از کرده خود پشیمان شده و قصد داریم امضایمان را پس بگیریم. اما پرشین کارتون آن ها را پس نمی دهد!!
این توهین بزرگی به کاریکاتوریستها است که حرکت انسان دوستانه آنها، این طور کوچک و در جهت منافع شخصی عده ای خاص معرفی شود. به نظر می رسد دوستان هنوز متوجه نشده اند که در روزهای اخیر چه اتفاقاتی افتاده است. تعدادی انسان بی گناه کشته شده اند. نه در جایی دیگر ؛در همین تهران خودمان.
ما کاریکاتوریستها وظیفه داریم در قبال چنین اتفاقات درد ناکی واکنش نشان دهیم. همیشه شعار داده ایم که باید در کنار مردم باشیم و مشکلات، درد ها و رنج های آنها را با زبان طنز به تصویر بکشیم. اما همه می دانیم که مطبوعات زیاد اجازه ندارند که به ما اجازه بدهند که رنج و درد مردم را در حوادث اخیر به تصویر بکشیم.
پس الان وظیفه ما چیست؟ آیا باید منتظر بمانیم تا یومیوری شروع شود تا ببینیم موضوعش چیست و چطور می شود در آن برنده شد؟ صبر کنیم تا دوسالانه شروع بشود و مثلا زلاتکفسکی به ایران بیاید تا با او عکس یادگاری بگیریم! بعد ببریمش نقاط دیدنی اصفهان را نشانش بدهیم؟! یا  کارمان در کاتالوگ چاپ بشود و بگذاریمش گوشه کتابخانه؟!
در شرایط جاری تحریم دو سالانه تنها کاری بود که می شد برای همدردی با خانواده آسیب دیدگان انجام داد. جالب است که بعضی از دوستان منتقد، به جای پیوستن به این حرکت نمادین بشر دوستانه نشسته اند و مو را از ماست می کشند که مثلا امضا کنندگان اگر راست می گویند، دیگر تا آخر عمر نباید کاریکاتور بکشند!
به نظر می رسد ایراد ها و اشتباهات احتمالی جزئی در متن بیانیه برایشان جالب تر از اصل ماجراست!
از همه جالب تر این است که اکثر کامنت ها، با اسم کوچک یا مستعار گذاشته شده اند که نشان می دهد مردم عادی چقدر به کاریکاتور و حواشی آن توجه دارند و مثلا می دانند که اعضای پرشین کارتون، زیاد خانه کاریکاتور نمی رود!
با شناختی که از مدیریت محترم خانه کاریکاتور داریم، غیر ممکن به نظر می رسد این مطالب از جانب ایشان باشد؛ چرا که خانه کاریکاتور پیش از این با برگزاری نمایشگا ه هایی مانند(فلسطینی خانه ندارد) و یا جنایات خونین غزه و... که در اعتراض به بی عدالتی در سراسر جهان برگزار شدند، مسئولیت پذیری و تعهد خود را ثابت کرده است؛ چطور ممکن است در برابر حوادث اخیر، چنین واکنشی نشان دهد؟
ما با نقد مشکلی نداریم، اما در برابر حرف های دور از واقعیت ، مخصوصا از تریبون خانه کاریکاتور که متعلق به همه ماست، نمی توان سکوت کرد.